Enzyme X - Component 1

Patrick Bateman, woensdag 06 januari 2010, 00:00 uur

Vol blijde verwachting mocht ik dit keer een recensie schrijven over over Component 1 van Enzyme X. Voor degenen die nog niet bekend zijn met het concept van Enzyme X volgt hier een korte uitleg: Enzyme X is het experimentele sublabel van Enzyme. Hierop worden nummers uitgebracht die niet op het hoofdlabel thuis horen, omdat ze te experimenteel zijn. De oplages van de vinyl's van dit label worden in beperkte oplages geperst, meestal tot maar 500 stuks. Dit wordt gedaan om het exclusief te houden voor de echte liefhebbers. Bovendien wordt het alias gebruikt door alle leden van Enzyme X records. Met andere woorden; je weet dus niet wie de platen hebben geproduceerd als je het alleen van de achterkant van het hoesje moet hebben.

CD 1
01. Enzyme X - Poison
02. Enzyme X - The Dark
03. Enzyme X - Travellers Of The Mind
04. Enzyme X - Post-Traumatic Fuckup
05. Enzyme X - Parasomnia
06. Enzyme X - Kapotnaaien
07. Enzyme X - Nurse
08. Enzyme X - Noisefloor
09. Enzyme X - Mantaray
10. Enzyme X - Answers
11. Enzyme X - Blind
12. Enzyme X - Clonewave
13. Enzyme X - Phaseshift
14. Enzyme X - Nzmdfcn 1
15. Enzyme X - Optjenkere
16. Enzyme X - Nightbreed

De eerste cd begint met Poison, een vrij rustige intro. Dit nummer wordt snel opgevolgd door The Dark en Travellers of the Mind. Deze twee nummers hebben een mysterieuze rustige sound, die goed aansluit op Poison. Nadat de toon is gezet door deze nummers zijn we aanbeland bij Parasomnia (met samples die door velen zullen worden herkend uit Fightclub) en het dikke Kapotnaaien. Deze nummers hebben allemaal een erg duistere en industriële sound, die de cd duidelijk zijn volgende fase in tilt.

Hierna maakt het nummer Nurse zijn opwachting, een van mijn persoonlijke favorieten van de cd. Het heeft een welhaast schranz-achtige sound, maar dan wat rustiger en iets afwisselender. Dat deze cd’s zeker niet voor iedereen bedoeld zijn is duidelijk te merken. Noisefloor en Mantaray volgen Nurse op en zorgen weer voor wat rustiger en mysterieuzer vaarwater. Answers is een stuk melodieuzer en wordt gevolgd door een juweel van een plaat: Blind. Dit vrij monotone nummer beukt lekker weg en gaat na een korte pauze over in Clonewave. Ook dit nummer is weer vrij monotoon, maar op een andere manier als zijn voorganger. Een vrij luchtig melodietje lijdt je als vanzelf door dit nummer en dit is een mooie afwisseling ten opzichte van de voorgaande nummers.

In Phaseshift wordt de donkere toon van de cd gecombineerd met het luchtigere thema van Clonewave in een van de betere overgangen van de cd. Hierna volgen twee nummers die me persoonlijk iets minder konden bekoren, NZMDFCN 1 en Optjenkere. De eerste cd komt tenslotte tot zijn einde met Nightbreed. Geen geweldig nummer, maar het sluit wel goed aan op de voorgaande twee nummers. De platen op deze cd zijn in ieder geval erg goed achter elkaar gezet en niet zomaar achter elkaar geplakt.
CD 2
01. Enzyme X - Rauwkost
02. Enzyme X - Memento Mori
03. Enzyme X - Problem Child
04. Enzyme X - Dissimulation
05. Enzyme X - God's Child
06. Enzyme X - Illuminati
07. Enzyme X - Safelight
08. Enzyme X - Dreadlock
09. Enzyme X - Slurfdieren
10. Enzyme X - Blood Omen
11. Enzyme X - Supression Device
12. Enzyme X - Frantic
13. Enzyme X - Phased Based
14. Enzyme X - Kegadoru
15. Enzyme X - Deep Square Leg

De tweede cd gaat van start met Rauwkost en Memento Mori en na deze twee nummers is het al snel duidelijk dat deze cd op ongeveer dezelfde toon verder zal gaan als de eerste cd. Ook Problem child gaat verder in dezelfde duistere toon als de voorgaande nummers zonder veel noemenswaardige afwijkingen.

Bij het vierde nummer, Dissimulation, begint het echter weer wat interessanter te worden. Dit is een vrij bekend nummer dat al heel wat meer mensen zullen herkennen. Hierna stuitert de cd verder met het harde en nog steeds duistere God’s Child. Illuminati neemt het stokje over en begint met een erg aandachtvragend krassend geluid dat over gaat in de meer typische sound van deze dubbelaar, gevolgd door een haast bezwerende sound van een sekte of iets dergelijks. In dezelfde trent zet Safelight zich voort; dit is ook een erg dik, duister nummer. Hierna volgt een hoogtepuntje, Dreadlock is waarschijnlijk het bekendste nummer van de twee cd’s en vrijwel iedereen zal dit nummer wel eens hebben gehoord. Het begint met een soort reggae, die overloopt in een keiharde bassline. Een erg goede vondst!

Na dit geweld begint de tweede helft van de cd met het nummer Slurfdieren, een erg speels nummer met een trippend en abstract melodisch stukje, wat wederom wordt afgewisseld met een vrij harde bas. Hierna volgt een straight forward nummer (Blood Omen). Geen onzin, maar gewoon knallen! Deze goede trend wordt hierna voortgezet met Supression Device en Frantic. De laatste drie nummers van de cd worden geopend met Phased Based. Ook dit nummer bevat veel rare random sounds, die tot een mooi geheel worden versmolten met een degelijke en niet al te heftige baslijn. Hierna volgt een nummer dat op momenten wel lijkt beïnvloed te zijn door Aphex Twin: Kegadoru, een erg appart nummer. Tot slot word de cd afgesloten door het in het begin vele malen rustigere Deep Square Leg. Oftewel een mooie afsluiting van deze dubbelaar.

Al met al vind ik deze duistere dubbelaar een erg geslaagd project. De cd’s zullen bij de doelgroep ongetwijfeld in de smaak vallen, maar door de hele opzet en achterliggende gedachte zal deze doelgroep niet al te groot zijn. Het zijn geen nieuwe nummers, maar het is erg leuk om ze zo bij elkaar te hebben. Bovendien zijn het nummers die de meeste van ons niet vaak voorbij zullen horen komen. Een ruige mix van de hardste en duisterste stijlen in het hardcore spectrum (en soms zelfs daarbuiten!).


dit content onderwerp is van Liquid-Motion
( https://liquid-motion.nl/e107_plugins/content/content.php?content.1278 )


Opbouwtijd: 0.0319 sec, 0.0074 van dat voor queries. DB queries: 19. Geheugengebruik: 914,920B